Me skal koma um inkje so braatt, heiter det i songen, og jammen ser det ikkje ut til å stemma. Etter ei veke med landsstyremøte og sumarleir (dersom du ikkje var der: Du gjekk verkeleg glipp av noko!), og deretter nemndsoppsummering og sentralstyremøte (no har eg faktisk teke over som økonomiandsvarleg. Sprøtt.) den påfylgjande måndagen, hadde me ikkje nok ork per tidseining til å koma oss avgarde til vidda klokka 08.11 i dag, slik planen var. Difor sov me heller godt og lenge, og nyttar dagen no til å pakka i fred og mak, so dreg me i kveld.

Sidan eg ikkje har tenkt å bruka serleg lang tid på å skriva no, skal eg nøya meg med å oppsummera dei ti siste dagane i strekpunkt:

Les resten

Eg har mildt sagt ikkje sansen for Arbeidarpartiet, og heller ikkje Martin Kolberg, skrivaren deira. Men éin ting skal han ha for, sistnemnde, og det er utspelet om å flå dei rike. Greitt nok, det er openbert ikkje Ap-politikk, ettersom Stoltenberg dolka Kolberg i ryggen ved å dementera utspelet hans. Og eg trur for so vidt heller ikkje Kolberg vil flå dei rike fordi han bryr seg om at det vil vera rett, men heller for å tekkjast mindre kapitalsterke veljarmassar. Likevel, om tilnærminga er noko ulik, so er eg einig i konklusjonen. Og eg registrerer at høgresida (og til dels sentrum, skræmande nok) demonstrerer kor flate på rygg dei ligg for rikingane.

Les resten

Eg har det i grunn ganske greitt om dagen. Irland har stukke kjeppar i hjula for demokratorpedistane i EU, Maria kjem heim i morgon, og fotball-EM er i full gang med jamt over finare fotball enn eg kan minnast frå tidlegare meisterskap (Nederland – Frankrike, seier eg berre …). Det sistnemnde kunne for so vidt vore endå artigare om Noreg var med, men det er me altso ikkje. Og Aslak Nore hevdar å sitja på den Eine Sanne grunnen til at me ikkje er det. Utan at resonnementa hans imponerer nemneverdig.

Les resten

Med ein margin på 110 000 røyster har Irland vendt tommelen ned til Lisboatraktaten! Moro! Rett nok trur eg ikkje eit sekund på skræmeskota frå EU-toppar kontinentet over om at det ikkje finst nokon plan B, men at resultatet i Irland er eit stort prestisjetap og eit hardt skot for baugen for EU, som no nok ein gong risikerer å mislukkast i å innføra ei sams grunnlov for EU-landa. Og for å gjera det heile endå litt verre, Irland er det einaste landet som har valt å gå til folkerøysting om den nye traktaten (dette seier vel litt om demokratiunderskotet i EU …). Til no har 18 av 27 nasjonalforsamlingar i EU godkjent traktaten, utan folkerøysting. (Det gjer dette òg.)

Les resten

Med fare for å skriva noko bloggete: Eg byrjar med ein peikar til TV2-nyhenda, som kan fortelja at ei daud kvinne ved namn Clara Weltzin testamenterte bort salssummen av eit husvære til «organisasjoner og personer som arbeider mot fremmedinnvandring til Norge». Motbydeleg nok i seg sjølv, og verre, om ikkje overraskande, vert det at ho krev at husværet skal seljast til ein norskfødd med norske foreldre. Me skal ikkje snakka stygt om dei daude, heiter det, men eg trur jammen eg kan gjera eit unnatak for dette rasistiske avskummet av eit menneske.

Men det er likevel ikkje Weltzin som skræmer meg mest (det som er mest skræmande er kanskje at Weltzin ikkje er det). For som det òg står i testamentet, skal salssummen frå husværet fordelast av fire personar som ho nemner med namn. Bjarne Pettersen, Norvald Aasen, Egil Karlsen og Erik Gjems-Onstad, heiter dei, og dei er ikkje i nærleiken av å vera betre menneske enn Weltzin. Dei deler pengane ut til nokre av dei absolutt verste svinepelsane landet har misfostra: Den drapsdømde nazisten Ole Nicolai Kvisler (han tok livet av Benjamin Hermansen), Vigrid-sjefen Tore Tvedt og NorgesPatriotene og deira leiar Øyvind Heian. Ein gjeng nazistar, altso, jamvel om dei sistnemnde hardnakka freistar innbilla oss at dei ikkje er det. Og «nemndsmedlem» Erik Gjems-Onstad? Høgsterettsadvokat, stortingsmann og dekorert motstandsmann.

Les resten